Herman Smorenburg

Het kunstwerk is dan zo zwanger van het onbekende, van het geheimzinnige,dat het denken verstilt, het hart zich opent en een enkele keer de tranen vloeien. Het is deze mysterieuze diepte die de ziel van de beschouwer doet resoneren met de ziel van het kunstwerk. Of in de woorden van de grote symbolist George Frederic Watts: “Profoundly deep in the human mind exists a spiritual yearning dependent on no special creed, questions by nature left without response, yearnings the most perfect knowledge of material things will never stifle. The true prophet, be his language prose or poem, art or music, can transport to regions where earth takes its place among the stars and something beyond of heaven’s infinity seems borne upon the air”.

Met name Johfra die op zijn beurt de voorkeur gaf aan de term psychisch realisme, maakte op Herman Smorenburg een overweldigende indruk en bepaalde zeker in het begin diens artistieke gedrevenheid. Tijdens een grote overzichtstentoonstelling in de Tate Gallery te Londen maakte hij kennis met de kunst van de prerafaëlieten, die sindsdien een grote inspiratiebron voor hem zou blijven. Met name het vakmanschap en de poëtische zeggingskracht van deze Engelse meesters dwingen zijn bewondering af.