Galerij

Bekijk het werk van Herman Smorenburg
destiny

De vertrouwde thema’s zijn blijven terugkomen na 2010. Eenzaamheid, natuur en het gevoel van mysterie: het is duidelijk dat de romantische geest teveel een deel is geworden van mijn artistieke universum om zich te laten verloochenen.

Er is één opmerkelijke uitzondering: de humoristische interpretatie van het fraaie schilderij van de zeventiende eeuwse kunstenaar Willem Claeszoon Heda. Maar hier ging het om een opdracht van een kunsthandelaar die het schilderij had bedoeld als humoristisch geschenk aan een klant en liefhebber van Old Amsterdam kaas die recentelijk het originele werk had gekocht!

De tendens naar een grotere eenvoud van compositie en een zekere versobering van het palet is vooral de laatste jaren manifest. De sfeer en de gevoelsdimensie van het beeld winnen aan betekenis, doordat ik steeds meer erin slaag tot de kern door te dringen en overbodige toevoegingen te vermijden. Het accent in de beeldvorming komt vooral te liggen op een weloverwogen toepassing van licht- en schaduwwerking en op een subtiel en uitgebalanceerd kleurgebruik.

Verstilling en eenzaamheid als exponenten van een romantische inslag zijn gebleven en zullen waarschijnlijk ook in de komende jaren regelmatig in mijn werk terugkeren.

In de periode van 1990 tot 2000 is sprake van een verdere uitwerking van mijn artistieke thema’s. Belangrijk was dat ik het docentschap toen enkele jaren heb onderbroken en fulltime schilderde, waardoor ik mij intensief heb kunnen concentreren op de ontwikkeling van technische vaardigheden en de expansie van mijn verbeeldingskracht.

Misschien is het aspect van onderzoek naar de mogelijkheden binnen de fijnschildertechniek vooral af te lezen aan de veelheid van vormen en kleuren in de werken gemaakt in deze periode. Geen moeite werd gespaard om de techniek te beproeven op de uitbeelding van veelsoortige stofuitdrukkingen.

 

Het geleidelijk ontwaken tot het Mysterie dat leven heet, was voor mij een intens gebeuren, waardoor ik in mijn tienerjaren de noodzaak voelde dit proces in beelden te bespiegelen en te concretiseren. Ervaringen in de weidsheid en eenzaamheid van de natuur samen met een groeiende interesse in mystieke leerstellingen werden de voedingsbodem voor de ontwikkeling van een innerlijke verbeeldingswereld. De confrontatie met het surrealisme, het symbolisme en met het werk van toonaangevende fantastisch- realistische kunstenaars van eigen bodem bepaalden definitief de richting die ik tot op heden volg.

The Silence Beyond

In 1997 begon ik aan een serie werken voor uitgeverij Aurora-Productions. De schilderijen werden uitgegeven als poster en wenskaart. Vooral ‘Cosmic Love’ (1997) en ‘The Silence Beyond’ (1999) werden succesvol en zouden later geregeld op verschillende sites op internet te zien zijn. Heel veel enthousiaste en dankbare reacties heb ik naar aanleiding van deze serie werken mogen ontvangen.

Ondanks de boeddhistische beeldtaal is deze serie vooral een uiting van universeel spirituele waarden. De mysterieuze diepten en mystieke dimensies van het hart en de uitstraling daarvan in liefde en wijsheid vormen de kern van deze ‘moderne iconen’.

Gedurende een periode van twintig jaar ben ik met regelmaat teruggekomen op het thema van de pierrot. Meestal verschijnt deze pierrot in werk van kleinere afmeting: schilderijtjes gemaakt met een knipoog en met veel plezier en bedoeld als intermezzo tussen de grotere en meer serieuze werkstukken. Vaak ook in een genre waarin ik anders vrijwel nooit werk: het stilleven.

Toch ligt ook in deze lichtvoetige beelden een symbolische dimensie verborgen. Terugkerende onderwerpen zoals omgevallen schaakstukken, gebroken spiegels, speelkaarten en de pierrot zelf verwijzen naar het spel van het leven en de illusoire aspecten hiervan. Keer op keer verliezen we dit spel en vallen we op onze neus! Totdat de regels van het spel begrepen worden en de vogel van de ziel zijn vleugels kan uitslaan om leegheid en zinloosheid de rug toe te keren… De ontsnapping (1993)

Ondanks het feit dat het voor mij de laatste jaren onmogelijk is geweest om portretopdrachten aan te nemen omdat ik mij uitsluitend heb kunnen richten op een serie schilderijen voor de Van Soest Collectie (een prive verzameling Fantastisch Realistische Kunst), is de portretkunst altijd een regelmatig terugkerend thema geweest, vooral in mijn vroegere werk.

Het voornaamste doel in mijn portretschilderijen is het vinden van de juiste balans tussen het weergeven van de fysieke en innerlijke karakteristieken van de persoon en het integreren van hem of haar in de sfeer en karakteristieken van mijn eigen artistieke universum. Op deze manier blijft voor mij het portretschilderen een fascinerende bezigheid zonder dat deze portretkunst, zoals vaak het geval is, verliest aan artistieke diepgang of dat het een wezenlijke uitdaging ontbeert voor de meer imaginair ingestelde kunstenaar.